milito

Идо

Морфологические и синтаксические свойства

ед. ч.	мн. ч.
milito	militi

milito

Существительное.

Корень: -milit-; окончание: -o.

Семантические свойства

Значение

1. война ◆ Отсутствует пример употребления (см. рекомендации).

Латинский

Морфологические и синтаксические свойства

Основа инфекта: militā-

		Praesens
		Indicatīvus		Coniunctīvus		Imperatīvus
		Act.	Pass.	Act.	Pass.	Act.	Pass.
Sing.	1 p.	militō	militor	militem	militer	—	—
	2 p.	militas	militāris	milites	militēris	militā	militare
	3 p.	militat	militātur	militet	militētur	—	—
Plur.	1 p.	militāmus	militāmur	militēmus	militēmur	—	—
	2 p.	militātis	militāmini	militētis	militēmini	militāte	militamini
	3 p.	militant	militantur	militent	militentur	—	—

		Imperfectum
		Indicatīvus		Coniunctīvus
		Act.	Pass.	Act.	Pass.
Sing.	1 p.	militābam	militābar	militārem	militārer
	2 p.	militābas	militabāris	militāres	militarēris
	3 p.	militābat	militabātur	militāret	militarētur
Plur.	1 p.	militabāmus	militabāmur	militarēmus	militarēmur
	2 p.	militabātis	militabamini	militarētis	militarēmini
	3 p.	militābant	militabantur	militarent	militarentur

		Futūrum I
		Indicatīvus		Imperatīvus
		Act.	Pass.	Act.
Sing.	1 p.	militābo	militabor	—
	2 p.	militābis	militaberis	militāto
	3 p.	militābit	militabitur	militāto
Plur.	1 p.	militabimus	militabimur	—
	2 p.	militabitis	militabimini	militatōte
	3 p.	militabuntur	militanto

Infīnitivus praesentis actīvi	militāre
Infīnitivus praesentis passīvi	militāri
Participium praesentis actīvi	militāns
Gerundium	militandī
Gerundivum	militandus, -a, -um

Основа перфекта: militāv-

		Perfectum		Plusquamperfectum		Futūrum II
		Indicatīvus	Coniunctīvus	Indicatīvus	Coniunctīvus	Indicatīvus
		Act.	Act.	Act.	Act.	Act.
Sg.	1 p.	militāvī	militāverim	militāveram	militāvissem	militāverō
	2 p.	militāvisti	militāveris	militāveras	militāvisses	militāveris
	3 p.	militāvit	militāverit	militāverat	militāvisset	militāverit
Pl.	1 p.	militāvimus	militāverimus	militāverāmus	militāvissēmus	militāverimus
	2 p.	militāvistis	militāveritis	militāverātis	militāvissētis	militāveritis
	3 p.	militāvērunt	militāverint	militāverant	militāvissent	militāverint

Infīnitivus perfecti actīvi	militāvisse

Основа супина: militāt-

Participium perfecti passivi	militātus, -a, -um
Participium futuri activi	militātūrus, -a, -um
Supinum I	militātum
Supinum II	militātū

milito

Глагол, первое спряжение.

Корень: --.

Семантические свойства

Значение

1. воевать, сражаться ◆ Отсутствует пример употребления (см. рекомендации).

Родственные слова

Ближайшее родство
существительные: miles, militia

Этимология

Происходит от miles «воин, солдат», далее из этрусск. (предположительно)

Эсперанто

Морфологические и синтаксические свойства

падеж	ед. ч.	мн. ч.
Им.	milito	militoj
В.	militon	militojn

milito

Существительное.

Корень: --.

Семантические свойства

Значение

1. война ◆ Kaj kiam vi aŭdos pri militoj kaj famoj de militoj, ne maltrankviliĝu; tio devas okazi; sed ankoraŭ ne estas la fino. — Когда же услышите о войнах и о военных слухах, не ужасайтесь: ибо надлежит сему быть, — но это еще не конец. BFBS, «La Sankta Biblio», Евангелие от Марка 13:7, 1926 г.

Родственные слова

Ближайшее родство

Этимология

Из ??